هـمـه چـی از هـمـه جــا

پیش از مهاجرت به آلمان مدتی سرپرست یک گروه موسیقی زیرزمینی در ایران بود و در آلمان سرپرست گروهی به نام «اینان». آخرین گروهی که با آن همکاری می‌کند، گروه تپش ۲۰۱۲ است. با پیوستن او به این گروه و اجرای شعرهای سیاسی-اجتماعی‌اش، طپش ۲۰۱۲ بیش از پیش مورد استقبال مخاطبان و رسانه‌های فارسی‌زبان قرار گرفته است.

در ترانه‌های شاهین نجفی، آمیزه‌ای از اعتراض به حکومت مذهبی، فقر، زن‌ستیزی، سانسور و اعتیاد را می‌توان دید. او تلاش می‌کند که فاکتور‌های شاعرانه و ادبی و اصطلاح‌های فلسفی و سیاسی در ترانه‌هایش حضور داشته باشند و به همین دلیل، گاهی فهمیدن بعضی از ترانه‌هایش برای مردم عادی مشکل میشود.

او که اکنون در یک خود تبعیدی اجباری در آلمان پناهنده شده‌است همچنان از دردهای مردم کشورش می‌گوید و می‌خوانددر ادامه برخی از ترانه‌های شاهین نجفی همراه با خلاصه‌ای از نقدها و بازتاب‌های مربوطه معرفی می‌شوند:

* حاجی ما آخر خطیم ترانه‌ای است شامل انتقاد از تفکری که در جامعه ریشه دوانده‌است.

* فحش بده ترانه‌ای است درباره فشارهایی که به وی وارد شده‌است.

* ما مرد نیستیم ترانه‌ای است که از طرف وی تقدیم به جنبش زنان ایران شده‌است.

* عمو کریس تاوون دارهکریس دی برگ خواننده معروف انگلیسی زبان چندی پیش در سفر به ایران و برای اولین مجوز اجرای کنسرت یک خواننده غربی در ایران پس از انقلاب اینگونه می‌گوید ((تهران امروز از نیویورک و لندن امن تر است)) این ترانه اعتراضی است به این گفته‌های کریس دی برگ

* بامداد برای بامداد ترانه‌ای است که به یاد احمد شاملو سروده و اجرا شده‌است.

* آوازه خوان در خون ترانه‌ای است اعتراض آمیز به یاد فریدون فرخزاد همراه با انتقاد به کشته شدن او.

* حرفِ زن ترانه‌ای است درباره حقوق زنان که توسط وی منتشر شده‌است.

* زندگی سگی ترانه‌ای است که به انتقادی کنایه گونه از زندگی امروز ایرانیان می‌پردازد.

* ما شرریم ترانه‌ای است در اعتراض به رپر‌هایی که فقط از پارتی  و … می‌خوانند.